เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 11 สวมสร้อยให้ตรงนี้ มันต่างอะไรกับสวมแหวนแต่งงาน?!
ต้วนฮ่าวไป๋หุบยิ้มกว้างลงชั่วครู่ ก่อนจะพูดกลบเกลื่อน "ไม่มีอะไรหรอก นายค่อยๆ กินไปเถอะ..."
พูดจบเขาก็ยกชามตะเกียบเดินหันหลังไปล้าง ทิ้งให้เซอร์แลนเทียร์นั่งเคี้ยวแอปเปิลอย่างเชื่องช้าอยู่คนเดียว
ต้วนฮ่าวไป๋ล้างจานไปพลางนึกถึงท่าทางของอีกฝ่ายเมื่อครู่... แก้มตุ่ยเชียว
น่ารักดีแฮะ ไม่รู้ว่าถ้าลองเอานิ้วจิ้มดูสักทีจะโดนต่อยไหม
ต้วนฮ่าวไป๋หลุดยิ้มออกมาอีก ความขุ่นมัวในใจสลายหายไปจนหมด อารมณ์กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง
พอเก็บกวาดทุกอย่างเรียบร้อย เขาก็ปูที่นอนบนพื้นอย่างคล่องแคล่ว
ทั้งคู่นอนร่วมเตียงกันแค่คืนแรกคืนเดียว พอเข้าวันที่สองต้วนฮ่าวไป๋ก็อ้างว่ากลัวจะเผลอไปทับแผลของเซอร์แลนเทียร์ เลยย้ายลงมานอนพื้นแทน
พอจัดที่นอนเสร็จ ต้วนฮ่าวไป๋ก็นึกขึ้นได้ถึงคริสตัลที่เก็บมาได้วันนี้ เขาไม่ได้แอบยักยอกไว้เอง แต่ยื่นส่งให้อีกฝ่าย "เอ้า ของที่เจอวันนี้"
คริสตัลเม็ดนั้นพอล้างทำความสะอาดแล้วก็เผยให้เห็นสีม่วงไวโอเล็ตอันเป็นเอกลักษณ์ ยามต้องแสงไฟก็ส่องประกายระยิบระยับ