กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 นอนลงไป
สีหน้าของเซอร์แลนเทียร์แทบไม่เปลี่ยน ทำเพียงเม้มปากเล็กน้อยแล้วยื่นมือมาหาเขาอีกครั้ง
"เฮ้ย! ทำอะไรน่ะ!" ต้วนฮ่าวไป๋จับเจตนาของอีกฝ่ายได้ไว รีบเบี่ยงตัวหลบพลางยกมือขวาง "เอามือกลับไปเลยนะ!"
เซอร์แลนเทียร์งุนงงกับปฏิกิริยาตื่นตูมเกินเหตุของคนตรงหน้า "ก็บอกแล้วไงว่านอนบนโต๊ะมันไม่สบายตัว"
ต้วนฮ่าวไป๋ยังคงระแวงไม่หาย "นายเคยลองนอนหรือไง ถึงรู้ว่าไม่สบายตัว!"
อีกอย่างนะ
ต้วนฮ่าวไป๋ไม่ลืมหรอกว่าตอนนี้สภาพอีกฝ่ายทุลักทุเลแค่ไหน แขนหักไปข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างถึงอาการจะไม่หนักเท่า แต่ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไหร่
แบบนี้หมายความว่าไง
ตั้งใจจะอุ้มไม่ไหว แล้วจะได้แกล้งโยนเขาทิ้งลงพื้นอย่างเปิดเผยใช่ไหมล่ะ
รู้ทันหรอกน่าว่าไอ้ผมทองนี่ไม่ได้หวังดี!