เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอชิวเซียง
### บทที่ 31 : เงื่อนงำจากภาพถ่ายเก่า
สุนัขตัวนี้ว่านอนสอนง่ายมาก หลินเฟยเหนียนเคยได้ยินมาว่าสุนัขพันธุ์นี้ชอบลากเจ้าของวิ่งเตลิดไปทั่ว เขาจึงเตรียมใจรับมือไว้แล้ว
ทว่าเจ้าอลาสกันตัวนี้กลับไม่ได้ลากเขาวิ่งอย่างบ้าคลั่งเลยสักนิด มันเพียงเดินเคียงข้างหลินเฟยเหนียนอย่างสงบ หางใหญ่ฟูฟ่องด้านหลังแกว่งไกวไปมาอย่างน่ารัก
หลังจากพาสุนัขเดินเล่นเสร็จ หลินเฟยเหนียนก็เอาแต่ลูบคลำใบหูนุ่มนิ่มของมัน พร้อมเอ่ยชมไม่หยุด “เซี่ยงเซี่ยงของเราเก่งจริง ๆ เลย”
ดูเหมือนเจ้าสุนัขจะฟังคำชมรู้เรื่อง มันดีใจจนไม่รู้จะวางขาทั้งสี่ไว้ตรงไหน เอาแต่หมุนวนไปมาอยู่กับที่ รอยยิ้มกว้างบนใบหน้าไม่เคยจางหาย
จงเจี้ยนเย่เองก็ย่อตัวลงลูบหัวมันเป็นรางวัลเช่นกัน
ส่วนเจ้าอลาสกันก็กระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุข
นี่มันสวรรค์ชัด ๆ! ทำไมถึงมีคนมาลูบหัวเกาหูให้เจ้าหมาเยอะขนาดนี้นะ สบายจังเลย~
กว่าหลินเฟยเหนียนจะพาสุนัขกลับมาถึงวิลล่า ดวงจันทร์ก็ลอยสูงอยู่กลางท้องฟ้ายามค่ำคืนแล้ว
ภายในวิลล่ายังคงมืดสนิท โรงจอดรถส่วนตัวด้านข้างก็ว่างเปล่า เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครอยู่บ้าน