บทที่ 26 : ความอบอุ่นที่เฝ้าโหยหา

### บทที่ 26 : ความอบอุ่นที่เฝ้าโหยหา

หมู่บ้านซีจื่อวานมีพื้นที่สีเขียวอุดมสมบูรณ์อย่างมาก พวกเขาเดินไปตามทางเดินใต้ร่มไม้เพื่อหลบเลี่ยงแสงแดดร้อนแรง ระหว่างนั้นจงเจี้ยนเย่ก็ฮัมเพลงช้าแนวรักเพียงเพลงเดียวในอัลบั้มของวงอย่างอารมณ์ดี

เพราะไม่มีใครสนใจเวลาหรือทิศทางที่เดินไป รู้ตัวอีกทีทุกคนก็มาถึงเขตคฤหาสน์ที่อยู่ถัดไปเสียแล้ว

จงเจี้ยนเย่ฮัมเพลงมาถึงท่อนฮุก หลินเฟยเหนียนก็ร้องประสานเสียงต่อให้อย่างเป็นธรรมชาติ น้ำเสียงของเขาไหลลื่นและงดงามราวกับเป็นส่วนหนึ่งของท่วงทำนองมาตั้งแต่แรก

เวลาหลินเฟยเหนียนร้องเพลง น้ำเสียงของเขามักเจือความเย็นชาบางอย่างอยู่เสมอ โดยเฉพาะเวลาที่ตั้งใจร้องอย่างจริงจัง รอยยิ้มในดวงตาจะเลือนหายไปจนหมดสิ้น เมื่อยืนอยู่บนเวทีและทอดสายตามองกล้อง เขาก็ดูราวกับเทพเจ้าผู้เย็นชาและสูงส่งท่ามกลางฝูงชน