กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 300 มุ่งหน้าลงใต้ สารีริกธาตุนิพพาน
หลินเสวียนลืมตาทั้งสองขึ้น แสงเทวะสองสายพุ่งทะลวงออกมา
ก้นสระบัวที่แห้งขอด หินหยกที่แตกร้าวถูกกวาดสายตามอง พริบตานั้นก็กลายเป็นผุยผง
เขาขมวดคิ้วขึ้น
ในทะเลความรู้ ประโยคที่ถูกยัดเยียดเข้ามา “แดนรกร้างใต้...ศิษย์...ฮ่าว...” ราวกับเสียงมารทะลวงสมอง สลัดอย่างไรก็ไม่หลุด
เจตจำนงสายนี้ มีต้นกำเนิดเดียวกันกับจันทร์กระจ่างที่หล่อเลี้ยงดวงจิตวิญญาณและฟื้นฟูรากฐานมรรคาของเขาก่อนหน้านี้
“ศิษย์ในอนาคตลงมืออีกแล้วหรือ?”
หลินเสวียนพึมพำในใจ ผนวกกับประสบการณ์บาดแผลมรรคาหายดีอย่างน่าประหลาดใจ พริบตานั้นก็ได้ข้อสรุป