ตอนที่ 229 ดีดนิ้วสะกดจักรพรรดิเว่ย

ตอนที่ 229 ดีดนิ้วสะกดจักรพรรดิเว่ย

ประตูเหล็กอันหนักอึ้งของประตูวัง ได้เลื่อนเปิดออกอย่างไร้สุ้มเสียงตั้งแต่ตอนที่กงกงเว่ยทรุดตัวลงกับพื้นแล้ว

โถงทางเดินหลังบานประตูลึกซึ้งและมืดมิด กลืนกินแสงแดดยามเช้า ราวกับลำคอของสัตว์ร้ายตัวยักษ์ที่อ้าปากกว้าง

เฉาเมี่ยวอินไม่ได้มองคราบสกปรกบนพื้นเลย นางหันหน้าไปมองหลินเสวียนแวบหนึ่ง

หลินเสวียนพยักหน้าเบา ๆ

เป็นการกระทำที่บางเบามาก แต่เฉาเมี่ยวอินกลับราวกับได้รับการยืนยันอะไรบางอย่าง

นางหันหน้ากลับมา สายตากวาดมองเหล่าขุนนางที่เงียบกริบราวกับจักจั่นในฤดูหนาวและเหล่าทหารที่คุกเข่าหมอบกราบอยู่เต็มลาน ก้าวเท้าเดินเข้าไปในประตูวัง