กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซูหนิงซู่หันไปทางเถาเหวินชิง มองไปที่ดวงตากลมโตเป็นประกายคู่นั้น แล้วเอ่ยหยอก “เป็นไง? ฝีมือฉันใช้ไม่ได้หรือไง?”
“ไม่มี ไม่มี” เถาเหวินชิงโบกมือรัว ๆ ใบหน้าเผยความเขินอายเล็กน้อย อธิบายเบา ๆ “ฉันแค่รู้สึกว่ากลิ่นนี้หอมมากเลย อยากดมอีกสองที แถมฝีมือเธอดีขึ้นเยอะเลย ฝีมือฉันน่ะสิ เรียกว่าห่วยจนสยอง!”
พอพูดถึงเรื่องฝีมือทำอาหาร เถาเหวินชิงก็กลายเป็นคนขี้พร่ำบ่นทันที ความสงบสำรวมในยามปกติหายไปหมดสิ้น เธอคว้าแขนซูหนิงซู่ไว้ แล้วพร่ำเล่าไม่หยุดว่าแต่ก่อนเคยทำอาหารหายนะไว้มากแค่ไหน