กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ต้วนหรูอี้และต้วนเฉิงที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกชั้นหนึ่ง ได้ยินเสียงของซูหนิงซู่ ต่างพากันหยุดพูด รีบหันกลับไปมองซูหนิงซู่ที่กำลังเดินลงมาชั้นหนึ่ง
ไม่ได้เจอซูหนิงซู่มานาน ต้วนเฉิงอดใจไม่อยู่ ไม่รอให้ซูหนิงซู่เดินลงบันไดเอง เขาลุกขึ้นจากโซฟา รีบเดินไปตรงเชิงบันไดชั้นหนึ่ง แหงนหน้าขึ้นทักซูหนิงซู่ “น้องเอ๊ย ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้ว ถ้าเธอยังไม่กลับอีก ยายของเธอคงจับพี่ไปแยกชิ้นขายแน่”
เธอเพิ่งกลับมาจากกว่างโจว ต้วนเฉิงก็รีบร้อนระบายความทุกข์ให้เธอฟัง ดูท่าอย่างนี้ แรงกดดันที่อวี๋ลิ่งเสียนให้คราวนี้คงไม่น้อย