ตอนที่ 288 นอนสักตื่น

ไม่นานนัก พี่หวังก็ยกชามใหญ่อัดแน่นไปด้วยบะหมี่เนื้อร้อน ๆ ควันลอยกรุ่นออกมาจากห้องครัว ในชามใหญ่ที่ปกติใช้ใส่กับข้าวนั้นมีเส้นบะหมี่ทำมือเหนียวนุ่มเคี้ยวหนึบอยู่เต็มชาม ด้านบนโรยเนื้อวัวพะโล้ที่ตุ๋นจนสีสวยน่ากินหนา ๆ อีกชั้น มีต้นหอมซอยสีเขียวสดโปรยอยู่เล็กน้อย กลิ่นเนื้อหอมเข้มข้นโชยเข้าจมูกในทันที

“มา เป่าอวี๋ บะหมี่ร้อน ๆ อยู่เลย กินตอนร้อน ๆ นะ กินหมดแล้วในหม้อยังมีอีก”

พี่หวังวางบะหมี่ในมือลงตรงหน้าซูหนิงซู่ แววตาเต็มไปด้วยความสงสาร “กินเยอะ ๆ หน่อย เธอดูสิ ออกไปแค่ไม่กี่วัน หน้าเล็ก ๆ ก็ผอมลงไปรอบหนึ่ง”