กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“สหาย ขยับหน่อยค่ะ”
ในทางเดินรถไฟที่แออัด เสียงผู้ชายตะโกนมาจากด้านหลัง พร้อมความร้อนรนอยู่บ้าง
ซูหนิงซู่ถือสัมภาระที่หิ้วไว้ในมือซ้ายไว้เบา ๆ ปรับทิศทางเล็กน้อย เอี้ยวตัวนิดหน่อย เปิดช่องว่างเล็ก ๆ ให้ผู้ชายที่เร่งอยู่ด้านหลังแทรกผ่านไป
“เฮ้ย คุณเป็นอะไรไปเนี่ย ไม่เห็นเหรอว่ารถมันแน่นขนาดนี้ รีบอะไรนัก”
“ใช่สิ คุณเป็นอะไรไป ทุกคนติดอยู่ตรงนี้ คุณดันมุดเข้าไปไม่หยุด จะเอายังไง”
ต่างจากซูหนิงซู่ที่พูดง่าย ผู้โดยสารข้าง ๆ หลายคนที่ถูกเบียดจนตัวเบี้ยวไปหมดหน้าดำคร่ำเคร่งขึ้นมาทันที เอ่ยตำหนิผู้ชายคนนี้