กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซูหนิงซู่กดเขาไว้ โน้มตัวลงเล็กน้อย สายตาแหลมคม น้ำเสียงแฝงแรงกดดัน ถามเสียงเข้มทีละคำ
ชายที่ถูกกดอยู่บนเตียงไม่อาจคงความหยิ่งผยองเมื่อครู่ไว้ได้ แขนทั้งสองข้างทั้งเมื่อยทั้งเจ็บ รู้สึกราวกับจะขาด ผงกะไหล่เย็นผุดขึ้นที่หน้าผากในทันที
เขาพยายามสะบัดมือซูหนิงซู่ออก แต่กลับได้เพียงความเจ็บที่แขนรุนแรงขึ้น เจ็บจนขาทั้งสองสั่นระริก จะยังกล้าแข็งข้อได้อีกที่ไหน จึงขอร้องด้วยเสียงสั่น “ไม่เปลี่ยนแล้ว ผมไม่เปลี่ยนแล้ว ผมผิดเองสหาย ได้โปรดปล่อยมือเร็ว ๆ เถอะ!”