กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ได้ยินไหม แม้แต่พี่หวังยังพูดแบบนี้ เธอยังกล้ารังเกียจอาหารในค่ายทหารอีก!” ต้วนหรูอี้มองท่าทางจนมุมของฟู่เจิ้นปัง แววตาก็มีรอยยิ้มคลออยู่ พลางเอ่ยเย้าแหย่ฟู่เจิ้นปังด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
ทันใดนั้น เสียงหัวเราะของซูหนิงซู่ก็ดังขึ้นกว่าเดิม ก้องกังวานอยู่รอบ ๆ หูฟู่เจิ้นปัง ทำให้มื้ออาหารถัดจากนั้นเขาไม่เงยหน้าขึ้นเลย กลัวว่าพอเงยตาขึ้นจะปะทะสายตาของลูกสาวที่กำลังมองเขากินข้าว