กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฟู่เจิ้นปังแขวนเสื้อคลุมที่เพิ่งถอดออกจากมือไว้บนราวในห้องนั่งเล่น แล้วจึงปล่อยมือ ลูบศีรษะดำ ๆ ของซูหนิงซู่ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยฝุ่นจากการเดินทางเผยรอยยิ้มบาง ๆ สายตาอ่อนโยนมองลูกสาวคนโปรดของตัวเอง “เป่าอวี๋เป็นเด็กดี พ่อเดินวนอยู่ในค่ายทหารมาทั้งวันแล้ว ตัวเปื้อนไปหมด ลูกปล่อยพ่อก่อน เดี๋ยวจะเปื้อนเสื้อผ้าที่ลูกเพิ่งทำใหม่”
เมื่อได้ยินเสียง ต้วนหรูอี้ที่เพิ่งออกมาจากห้องอาหารก็เอ่ยเกลี้ยกล่อมตามมา “เป่าอวี๋ อย่ารีบร้อน ให้พ่อดื่มน้ำก่อน”