ตอนที่ 174 ทำได้แน่นอน

ฟู่ฉือเจายืนอยู่ตรงประตู สายตามองพวกเขาอย่างเรียบเฉย ไม่ได้ตอบคำพูดของต้วนหรูอี้กับฟู่เจิ้นปัง บนใบหน้ายังมีร่องรอยความผิดหวังที่ซ่อนไว้ไม่มิด เขายกเท้าแทรกผ่านสองคนที่ขวางอยู่กลางทาง เดินเข้าไปเองโดยไม่สนใจใคร

เห็นท่าทางเช่นนั้น รอยยิ้มที่มุมปากของต้วนหรูอี้กับฟู่เจิ้นปังก็จางหายไปไม่น้อย ทั้งสองยืนอยู่ตรงประตู มองหน้ากันไปมา

“ลูก จะพูดอะไรสักหน่อยไม่ได้หรือไง ตอนที่ลูกไปส่งเป่าอวี๋กลับไปน่ะ ถามเธอหรือเปล่า เธอพูดอะไรกับลูกบ้างไหม” ต้วนหรูอี้ตามมา ติดอยู่ข้างกายฟู่ฉือเจา มองเขาด้วยสีหน้าตึงเครียด