กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
แม้จะเดาไว้แล้วว่าฟู่ฉือเจาจะถามเช่นนี้ แต่เมื่อได้ยินคำพูดนี้จริง ๆ หัวใจก็ยังอดสั่นสะท้านอย่างรุนแรงไม่ได้
เปลือกตาของซูหนิงซู่ทอดลง ปลายนิ้วเผลอถูสายสะพายสีขาวเรียบของกระเป๋าคาดอกไปมา ริมฝีปากที่เคยโค้งยกขึ้นก็เม้มเป็นเส้นตรง ความคิดในใจพลุ่งพล่าน
“กลับไปกับพวกเรานะ หนิงซู่” ฟู่ฉือเจาวันนี้สวมชุดดำทั้งตัว รูปร่างสูงใหญ่ตั้งตรง ยืนอยู่ข้างซูหนิงซู่ ราวกับต้นไม้ที่เรือนยอดหนาแน่น สามารถกั้นอันตรายทั้งหมดจากภายนอกไว้ได้ ปกป้องซูหนิงซู่อย่างแน่นหนาไว้เบื้องหลัง