กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พอฟู่ฉือเจาจากไป ต้วนหรูอี้ก็เลื่อนเก้าอี้เข้ามาชิดทางซูหนิงซู่ทันที สายตาเปี่ยมเมตตาล็อกอยู่ที่ตัวเธอ ไม่ละไปแม้ครึ่งเสี้ยว พินิจดูใบหน้า ผม หู มือทั้งสองข้าง ตลอดจนวัสดุของเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ ราวกับอยากมองทะลุผ่านส่วนเหล่านี้ไปให้เห็นร่องรอยชีวิตในอดีตของเธอ
ฟู่เจิ้นปังนั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้ขัดขวางการซักถามของภรรยา เพียงนั่งมองซูหนิงซู่อย่างเงียบ ๆ สีหน้าฉายความสำนึกผิด เต็มไปด้วยความเอ็นดู รอให้เธอตอบคำ