ตอนที่ 148 สบตาครั้งเดียวตราตรึงหมื่นปี

ทุกสิ่งรอบหมู่บ้านพักพนักงานค่อย ๆ เลือนหายไป ระหว่างฟ้าดินราวกับเหลือเพียงคนสองคนที่มองกันแต่ไกล ความคิดผุดขึ้นมา ความในใจที่ไร้เสียงแผ่ซ่านอย่างเงียบ ๆ ในยามนี้

สมัยเรียนหนังสือ ฟู่ฉือเจามักเห็นคำว่า ‘หนึ่งสบตานิรันดร์’ ในงานวรรณกรรมอยู่บ่อยครั้ง

ตอนนั้นเขาเทใจทั้งหมดไว้กับการเรียน ต่อสิ่งอย่างความรักที่ไม่เกิดประโยชน์ใด ๆ ไม่มีความเพ้อฝันแม้แต่น้อย ถึงขั้นพูดได้ว่าเหยียดหยันใส่ด้วยซ้ำ

แต่ในชั่วขณะนี้ เขากลับรู้แจ้งความหมายของสี่คำนี้ในทันที และโดยไม่รู้ตัวก็สัมผัส ‘หนึ่งสบตานิรันดร์’ ไปแล้วนานแล้ว