ตอนที่ 146 รอเธออยู่ตรงนี้เอง!

ซูหนิงซู่พึมพำออกมาเบา ๆ พลางลากร่างที่ไร้เรี่ยวแรงเดินไปที่โซฟา เอนก้นไปข้างหลังแล้วทรุดลงบนโซฟา

ใต้ตัวเป็นเบาะโซฟาที่แม่ซูทำเองกับมือ พอตั้งใจดม ปลายจมูกราวกับยังได้กลิ่นเฉพาะตัวของแม่ซู ความสบายในชั่วอึดใจก็แผ่ไปทั่วแขนขาของซูหนิงซู่ ความเหนื่อยล้าบนร่างกายจางหายไปไม่น้อย

นอนนิ่ง ๆ ราวสิบนาที สมองที่ยุ่งเหยิงค่อย ๆ ปลอดโปร่งขึ้น ในที่สุดก็มีเรี่ยวแรงคิดถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น