กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จับใครสักคนก็บอกว่าคนอื่นเป็นเด็กเก็บมาเลี้ยง ลุง คุณไม่กลัวว่าใครจะตีหัวคุณด้วยอิฐกลางถนนจริง ๆ หรือไง
“ลุงเหมา” ซูหนิงซู่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สะบัดมือที่เกาะอยู่บนแขนออกอย่างแรง “วันนี้ลุงยังไม่ได้กินยาหรือไง? ไม่อย่างนั้นทำไมอยู่ดี ๆ กลางวันแสก ๆ อาการก็กำเริบขึ้นมา นั่นไง เมียลุงอยู่ตรงนั้น รีบกลับบ้านไปกินยาเถอะ”
พูดจบ เธอชั่งน้ำหนักกระเป๋าเดินทางในมือเล็กน้อย ยกเท้าทำท่าจะก้าวเดินต่อไป ดูท่าทางรีบร้อนอยากปลีกตัวกลับบ้าน