ตอนที่ 143 ปวดใจ

หลัวเวิ่นผิงส่ายหน้า “ฉันก็ไม่รู้ว่าเธอไปไหน ก่อนไปเธอไม่ได้บอกฉัน แต่ฉันเดาว่าบ่ายวันนี้เธอน่าจะกลับมา เพราะพรุ่งนี้เธอยังต้องไปทำงาน”

เมื่อได้ยินคำว่าทำงาน สายตาฟู่ฉือเจาเป็นประกายวูบหนึ่ง ในใจมีอารมณ์บางอย่างที่อธิบายไม่ชัดผุดขึ้นมา สีหน้าที่เดิมตื่นเต้นก็สงบลงอย่างฉับพลัน

แค่ 18 ปี ก็ต้องทำงานแล้วหรือ

ถ้าโตขึ้นในตระกูลฟู่ คำว่าทำงานคงอยู่ไกลจากเธอมาก

ก่อนจะได้เห็นซูหนิงซู่จริง ๆ ความรู้สึกที่เรียกว่าใจเจ็บก็เลื้อยขึ้นสู่หัวใจของฟู่ฉือเจาอย่างรวดเร็ว ครอบงำความคิดทั้งหมดของเขา

และสิ่งที่เราเรียกว่ารัก ในหลายกรณีมักเริ่มต้นจากความใจเจ็บ