ตอนที่ 129 มีคนยืนอยู่คนหนึ่ง

“พอแล้วแม่ แม่ไม่ต้องมองผมด้วยสายตาแบบนี้ก็ได้ ผมได้ยินที่แม่พูดแล้ว” อวี๋เส้าถังหันหน้าหนี ตอบอย่างไม่เต็มใจ

ในการประลองระหว่างแม่ลูก สุดท้ายอวี๋เส้าถังเป็นฝ่ายด้อยกว่าอยู่เล็กน้อย จึงจำต้องก้มหัวลง

พี่ซ่งเห็นว่าเขาแม้ปากจะรับปาก แต่สีหน้ากลับเหมือนคนสิ้นหวัง ในใจก็สะดุ้ง ไม่อาจอดคิดได้ว่าลูกชายตัวเองมาทำจริงหรือเปล่า? หรือว่าที่ผ่านมาตัวเองคิดเล็กคิดน้อยจนมองคนอื่นในแง่ร้ายเกินไป

คิดได้ดังนั้น ตัวเองในฐานะแม่ ไม่ได้ช่วยลูกพูดก็แล้วไป กลับยังซ้ำเติมใส่เกลือบนบาดแผลของเขา การกระทำของตัวเองออกจะเกินไปสักหน่อย!