ตอนที่ 92 จวงหย่าจือ

วันที่ต้องไปขึ้นรถที่สถานีรถไฟ ฟ้ายังสลัว ๆ วิทยุกระจายเสียงหกโมงเช้าที่ดังเป็นประจำทุกวันยังไม่เริ่มส่งเสียง ซูหนิงซู่ก็ตื่นจากความฝัน พลิกตัวไปมาบนเตียงอ้อยอิ่งอยู่ครู่หนึ่ง หาวอย่างง่วงงุน คิดว่าอีกเดี๋ยวต้องไปขึ้นรถแล้ว จึงลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว ลากรองเท้าแตะไปล้างหน้าแปรงฟัน

เสียงกระจายเสียงที่ดังเป็นประจำทุกวันยังไม่ดัง หมู่บ้านพักพนักงานเงียบสงบ ในทางเดินไม่มีใครสักคน มีเพียงคุณลุงผมขาวโพลนวัยสูงอายุไม่กี่คนเดินเล่นอยู่ใต้ตึก

“อ้าว หนิงซู่ ทำไมตื่นเช้าขนาดนี้? จะไปทำงานหรือ?”