กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
แสงไฟริบหรี่สาดลงบนใบหน้าที่สดใสน่ามองของเฉินหว่าน เติมความอ่อนโยนให้เธออีกเล็กน้อย
เวลาก็ดึกขนาดนี้แล้ว จู่ ๆ ก็มาหาถึงที่เพื่อขอให้ช่วย แถมยังใช้น้ำเสียงราวกับเป็นเรื่องที่ควรจะเป็น
แล้วไง?
ฉันติดค้างอะไรเธอหรือไง?
เมื่อเผชิญกับคำขอของเฉินหว่าน ซูหนิงซู่ไม่ได้ตอบในทันที แต่ทำหน้าตาเย็นชามองเธอเงียบ ๆ ในส่วนลึกของดวงตาแวบความรำคาญวูบหนึ่ง แล้วถามกลับทีละคำ “ฉัน ช่วย เธอ งั้นเหรอ?”
เฉินหว่านราวกับมองไม่เห็นสีหน้าของซูหนิงซู่ พยักหน้าใส่ซูหนิงซู่รัว ๆ “ใช่สิ ก็ต้องเป็นเธอสิ อย่าลืมนะ เธอยังมีจุดอ่อนอยู่ในมือฉัน”
โอ้ ยังมีจุดอ่อนอีกด้วย!