บทที่ 154: วันสิ้นโลกของเกาเจี้ยน

บทที่ 154: วันสิ้นโลกของเกาเจี้ยน

“ส่งไปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ก็ยังถือว่าปล่อยให้มันสบายเกินไป พี่เฟย มันทำกับพี่ยังไง พวกเราก็จะจัดการมันแบบนั้น” เหลยเจิ้นพูดด้วยความเคียดแค้น

ซ่างเปียวก็พูดเสริมทันที

ฉันพูดว่า “ตอนแรกฉันก็คิดแบบนั้น แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว เกาเจี้ยนมันน่ารังเกียจก็จริง แต่ฉันจะลากพวกนายเข้ามาเดือดร้อนไม่ได้”

ทั้งสามคนมองหน้ากันไปมา ดวงตาของทุกคนแดงก่ำ

ฉันพูดต่อว่า “เกาเจี้ยนทำร้ายฉัน พวกนายคงอยากแก้แค้นแทนฉัน แต่ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา ยังไงก็ต้องมีใครสักคนติดคุก ฉันไม่อยากเห็นพวกนายทั้งสามคนเป็นอะไรไปแม้แต่คนเดียว”

จ้าวข่ายเช็ดน้ำตาแรง ๆ “พี่เฟย แต่ถ้าพวกเราไม่แก้แค้นแทนพี่ ฉันก็รู้สึกผิดอยู่ดี”