บทที่ 146: ฉันเริ่มลนแล้ว

บทที่ 146: ฉันเริ่มลนแล้ว

สวี่ป๋ายอวิ๋นกัดฟันแน่น ยิ่งรู้สึกโมโหเข้าไปใหญ่

หรือจริง ๆ แล้วเธอจะเป็นคนจิตใจแม่พระกันนะ?

แต่พอเห็นเหลยเสวี่ยถูกแดดแผดเผาอยู่กลางแจ้ง เธอก็รู้สึกผิดขึ้นมาจริง ๆ

ทว่าเมื่อนึกถึงตอนที่ฉันลงมืออย่างไม่ปรานี แม้แต่ผู้หญิงก็ยังไม่เว้น เธอก็เริ่มขี้ขลาดขึ้นมา

สุดท้าย เธอก็กัดฟันเดินจากไปอยู่ดี

หลังกลับมาถึงสำนักงาน ฉันก็ต่อสายหาเหลยเป้าแล้วพูดว่า “ฉันมัดน้องสาวนายเอาไว้แล้ว”

เหลยเป้าไม่แม้แต่จะถามเหตุผล เขาพูดว่า “มัดก็มัดไปเถอะ เสี่ยวเสวี่ยเอาแต่ใจเกินไป ฉันเป็นพี่ชายก็พูดอะไรเธอไม่ได้ นายก็ถือว่าช่วยฉันสั่งสอนเธอหน่อยแล้วกัน”

“ได้”