บทที่ 145: มัดเอาไว้

บทที่ 145: มัดเอาไว้

เหลยเสวี่ยยืนนิ่งด้วยสีหน้าบึ้งตึง ท่าทางดื้อรั้นสุดๆ

เหลยเป้าโมโหจนแทบระเบิด ไล่ให้เธอรีบไสหัวออกไป

เหลยเสวี่ยเดินออกไปด้วยความโมโห

ตอนนี้เพื่อนสาวของเธอยังนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล แต่เงินค่ารักษากลับหมดแล้ว พี่ชายก็ไม่ยอมให้เงิน เธอควรทำยังไงดี?

“ฮึ ทั้งหมดเป็นความผิดของนาย”

พอเหลยเสวี่ยนึกถึงฉัน ไฟในใจก็พุ่งพรวดขึ้นมา

เธอคิดว่าเป็นฉันที่ทำร้ายเพื่อนสาวของเธอ ดังนั้นค่ารักษาครั้งนี้ก็ควรให้ฉันเป็นคนจ่าย

จังหวะนั้นเอง ขุนพลพิทักษ์สายฟ้าเดินผ่านโถงทางเดิน เหลยเสวี่ยจึงตะโกนเรียก “สายฟ้า มานี่”

ขุนพลพิทักษ์สายฟ้าเดินเข้ามาอย่างเก้ๆ กังๆ และกระวนกระวาย