บทที่ 64: อดกิน

บทที่ 64: อดกิน

“โห ทำไมฉันรู้สึกว่าสิ่งที่นายพูดก็มีเหตุผลดีนะ?” เหวินลี่เจวียนมองฉันด้วยสีหน้าตกตะลึง เธอถึงกับถูกฉันโน้มน้าวได้จริงๆ

ในจังหวะนั้นเอง ประตูก็ถูกคนจากด้านนอกผลักเปิด ชายวัยกลางคนคนหนึ่งกลับมา

เขาคือ ติงเหล่ย สามีของเหวินลี่เจวียน

พอเห็นสามี เหวินลี่เจวียนก็รีบเดินเข้าไปหาอย่างออดอ้อน “ที่รัก ทำไมจู่ๆ ถึงกลับมาล่ะ?”

สายตาของติงเหล่ยเลี่ยงผ่านเหวินลี่เจวียน ก่อนจะตกลงบนตัวฉันโดยตรง

เขาชี้มาที่ฉันแล้วถามด้วยสีหน้าบึ้งตึง “เขาเป็นใคร?”

“อ้อ เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของหรูอวิ๋น”

“ดึกป่านนี้แล้ว เขามาอยู่บ้านเราได้ยังไง?”