บทที่ 57: เกาเจี้ยนที่ผิดปกติ

บทที่ 57: เกาเจี้ยนที่ผิดปกติ

มีเงินสองแสนหยวนนี้แล้ว ฉันก็ไม่ต้องกังวลอะไรอีก

หลี่เจ๋อข่ายกลั้นหัวเราะมาตลอด จนกระทั่งออกจากโรงพยาบาลถึงได้หัวเราะออกมา

“เชี่ย พี่เฟย นายไม่รู้หรอก เมื่อกี้ตอนเห็นนายหลอกสองคนนั้น ฉันอยากหัวเราะแทบตาย แต่ต้องกลั้นไว้ ไม่กล้าหัวเราะออกมา”

“ตั้งสองแสนหยวนเพื่อซื้อโควตาเข้ากลุ่มสองโควตา ฉันล่ะเชื่อเลย แม้แต่คนขายบ้านยังไม่กล้าเล่นใหญ่ขนาดนี้”

ฉันขึ้นรถแล้วพูดพลางแค่นหัวเราะ “เพราะพวกเขาไม่ยอมแพ้ แถมยังมีความต้องการ พวกเขาถึงยอมจ่ายเงินก้อนนี้”

“คนเราก็เป็นแบบนี้ ยิ่งไม่ยอมแพ้มากเท่าไร ก็ยิ่งเสียสติได้ง่ายเท่านั้น”