บทที่ 56: จับเสือมือเปล่า

บทที่ 56: จับเสือมือเปล่า

ใครเป็นคนรับช่วงต่อ คนนั้นก็จะได้เป็นหัวหน้าใหญ่

หวังจื้อกังไม่เหมือนคนอื่น โครงการในเขตนี้เขาเป็นคนเริ่มทำขึ้นมากับมือ

เขาเคยรุ่งโรจน์และมีเกียรติยศ แต่ตอนนี้กลับตกอับไม่ต่างจากหมาตัวหนึ่ง

ถ้าถามว่าในใจเขารู้สึกสมดุลไหม แน่นอนว่าไม่เลย

ตราบใดที่ในอนาคตยังมีความหวังเหลืออยู่แม้เพียงน้อยนิด หวังจื้อกังก็อยากแย่งชิงสิ่งที่เป็นของตัวเองกลับคืนมา

แต่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงมาหาเขา และทำไมถึงพูดเรื่องพวกนี้กับเขา

หวังจื้อกังมองฉันอย่างระแวดระวัง “ฉันเข้าใจแล้ว นายคิดจะหลอกเอาเงินฉัน ฉันไม่หลงกลนายหรอก”