บทที่ 39: ยืมรถ

บทที่ 39: ยืมรถ

จำนวนโครงการมีจำกัด หวังจื้อกังคิดว่าตัวเองรับเหมางานไปได้เกือบทั้งหมด ที่จริงแล้วอาจเป็นแค่ภาพลวงตาของเขาเอง

เมืองกำลังพัฒนาอย่างรวดเร็ว ความต้องการโครงการย่อมเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แน่นอน

บริษัทเล็กๆ พวกนั้นได้กลิ่นโอกาส ต่างก็พากันเข้ามาแย่งชิง แต่หวังจื้อกังกลับมัวแต่ทำเรื่องไร้ประโยชน์ นั่นคือการขยายธุรกิจไปยังเมืองหลวงของมณฑล

เขาไม่ลองคิดดูบ้างเลยว่าที่เมืองหลวงของมณฑลมีแต่เสือสิงห์ชิงความเป็นใหญ่ บริษัทเล็กๆ อย่างเขาเข้าไปแล้วจะมีปัญญาแย่งส่วนแบ่งได้สักเท่าไรกัน?

เขาไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าอะไรสำคัญกว่ากัน

ดูแลพื้นที่ของตัวเองให้ดีก็สำคัญกว่าสิ่งอื่นแล้ว