บทที่ 38: แย่งงาน

บทที่ 38: แย่งงาน

หลี่เจ๋อข่ายรู้ว่าบริษัทของหวังจื้อกังอยู่ที่ไหน พวกเราสามคนจึงนั่งแท็กซี่ไปที่นั่น

“ผมมาหาหวังจื้อกัง” ผมพูดเข้าประเด็นทันที

ตอนนั้นหวังจื้อกังก่อเรื่อง แถมพาคนมาด้วยยี่สิบกว่าคน ดังนั้นคนพวกนี้จึงจำผมได้ทุกคน

ลูกน้องคนหนึ่งรีบร้อนวิ่งเข้าไปข้างใน “เถ้าแก่หวัง แย่แล้วครับ คนคนนั้น...คนนั้นมาที่นี่แล้ว”

แม้หวังจื้อกังจะออกจากโรงพยาบาลแล้ว แต่ร่างกายยังเจ็บไปหมด พอเห็นลูกน้องทำอะไรลุกลี้ลุกลน เขาก็เตะเข้าให้เต็มแรง

“คนนั้นคนนี้อะไรของแก พูดให้มันรู้เรื่องหน่อยได้ไหม?”