บทที่ 27: ลุยเดี่ยว

บทที่ 27: ลุยเดี่ยว

ฉันเข้าใจที่เกาหู่อยากเอาใจซุนเหล่ย และเข้าใจที่เขาอยากยกแหล่งต้นไม้ดีๆ ให้ซุนเหล่ยด้วย

แต่สิ่งที่ฉันไม่เข้าใจคือ ทำไมท่าทีของเกาหู่ที่มีต่อฉันถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้?

ฉันอยากถามให้รู้เรื่องมาก แต่คิดไปคิดมา สุดท้ายก็อดทนไว้

ฉันรับใบงานมา ก่อนจะหันหลังเดินจากไปเงียบๆ

เกาหู่มองแผ่นหลังของฉันที่เดินจากไป ในใจก็อดสงสัยไม่ได้ เขาคิดว่าอย่างน้อยฉันก็น่าจะถามอะไรสักหนึ่งสองคำ แต่ไม่คิดเลยว่าฉันจะไม่ถามอะไรสักอย่าง

หวังคังพูดไม่ผิดจริงๆ ฉันไม่เหมือนคนทั่วไป

เกาหู่เองก็กลัวว่าฉันจะโดดเด่นเกินไป จนแย่งตำแหน่งของเขา