บทที่ 25: เกาเจี้ยนผู้รู้สึกผิด

บทที่ 25: เกาเจี้ยนผู้รู้สึกผิด

“ฉันไม่กลับแล้ว คืนนี้จะนอนที่นี่” สวี่หรูอวิ๋นพูดอย่างโมโหพลางโยนโทรศัพท์ไปด้านข้าง

ฉันรู้ว่าเธอยังโกรธเกาเจี้ยนอยู่

ฉันเองก็รู้สึกว่าเกาเจี้ยนทำเกินไปแล้ว ดึกขนาดนี้ ภรรยาไม่กลับบ้านทั้งคน เขาไม่คิดจะเป็นห่วงบ้างเลยหรือไง?

“ได้ งั้นคืนนี้เราก็ไม่กลับกันแล้ว”

สวี่หรูอวิ๋นพูดว่า “มา เล่นต่ออีกหน่อยเถอะ”

คนในศูนย์อาบน้ำมีอยู่มาก ทุกคนกำลังสนุกกัน จึงเข้านอนค่อนข้างดึก

พวกเราเองก็ทำตามวิถีของที่นี่ไปด้วย

พวกเราเล่นกันจนเลยเที่ยงคืนไป สวี่หรูอวิ๋นเริ่มเหนื่อยและหาวไม่หยุด

“ไม่ไหวแล้ว ทนต่อไม่ไหวแล้ว เฉินเฟย เราไปพักกันเถอะ”