บทที่ 18: คนที่รั้งไว้ไม่อยู่

บทที่ 18: คนที่รั้งไว้ไม่อยู่

ในจังหวะนั้นเอง ฉันก็ชกหมัดหนึ่งเข้าใส่หน้าหวังจื้อกัง

ไม่มีใครคาดคิดว่าฉันจะลงมือ ทำให้หวังจื้อกังไม่มีโอกาสแม้แต่จะหลบ และโดนหมัดฉันเข้าเต็มๆ

ขณะที่ทุกคนยังตั้งตัวไม่ทัน ฉันก็กระชากผมหวังจื้อกัง แล้วชกหน้าเขาซ้ำอีกสองหมัดจนได้ยินเสียง “ปักๆ” เล่นเอาเขามึนไปเลย

ในที่สุดคนอื่นๆ ก็ได้สติกลับมา แต่ทุกคนต่างถูกฉันข่มขวัญจนไม่มีใครกล้าพุ่งเข้ามาเป็นคนแรก

ฉันหันไปตะโกนใส่เกาหู่ที่อยู่ด้านหลัง “ยืนบื้ออะไรอยู่ ลุยสิ”

เกาหู่ได้สติเป็นคนแรก เขาหันไปตะโกนเรียกพวกคนกลุ่มนั้นเสียงดัง “ลุย!”

ถึงพวกเราจะมีคนน้อยกว่า แต่ถ้าได้ชิงลงมือก่อน ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสชนะ