บทที่ 115

บทที่ 115

ชั่วพริบตาเดียว อากาศรอบตัวคล้ายกับจะแข็งค้างขึ้นมา

เหล่า "ต้นท้อปีศาจฝันเมา" ที่ซ่อนตัวอยู่ในสายหมอกคล้ายกับสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ทำให้พวกมันสั่นสะท้านไปถึงจิตวิญญาณ

นั่นคือพลังแห่งผู้ครองอำนาจสูงสุดที่สามารถกำหนดความเจริญรุ่งเรืองหรือความเหี่ยวเฉาของพวกมันได้อย่างง่ายดาย

เกือบจะเป็นจังหวะเดียวกับที่คำพูดของยวี่เซียนหลุดพ้นจากริมฝีปาก สายหมอกสีชมพูหนาทึบและไอพิษฤทธิ์กัดกร่อนอันฉุนกึกด้านหน้าก็ถอยร่นราวกระแสน้ำอย่างรวดเร็ว หายไปอย่างไร้ร่องรอย ทัศนียภาพรอบด้านพลันกระจ่างชัดขึ้นมาในพริบตา

โม่เหยียนและเถี่ยเฟิงอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างจนกลมโต ตกอยู่ในความตกใจระลอกใหญ่อีกครั้ง

พืชพรรณ... ฟังคำสั่งของนางจริงๆ หรือ

นี่มันวิชาฝืนลิขิตสวรรค์อันใดกัน

ทว่ายวี่เซียนไม่ได้หยุดมือ นัยน์ตาสีเงินของนางกวาดมองผืนป่าที่กลับมาปลอดโปร่งอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชาอีกครา "ตัวที่ปล่อยหมอกและพิษ ไสหัวออกมาพบข้า"

รอบกายเงียบสงัดไร้ซึ่งการตอบรับใดๆ