บทที่ 114

บทที่ 114

ท่ามกลางเงาไม้ไหวระริก

ยหวินเจี้ยนเยว่ทอดมองเถี่ยเฟิงบุรุษร่างยักษ์สูงสองเมตรที่กำลังกอดเซียวซิงเฉินตัวน้อยไว้ในอ้อมแขน เอ่ยปากร้องเรียก "พี่เฉิน" ด้วยท่าทีประจบสอพลอ ทั้งยังเสนอตัวขอเป็น "เครื่องประดับขา" จนใบหน้าอันเย็นชาปรากฏรอยร้าวขึ้นมา

ยหวินเจี้ยนเยว่นึกขันจนพูดไม่ออก

ลูกศิษย์คนโตของนางผู้นี้ ยามอยู่ต่อหน้านางมักจะสุขุมและพึ่งพาได้เสมอ ทั้งยังชอบเขินอายคล้ายผู้ใหญ่ตัวน้อยอยู่บ่อยครั้ง

คาดไม่ถึงเลยว่ายามอยู่ภายนอก เขายังมีมุมที่... อือ... "กว้างขวางในยุทธภพ" เช่นนี้ด้วย

ยามต่อสู้กับศัตรูแล้วตั้งใจทำท่าทางเท่ก็ว่าไปเถอะ แต่การรับ "ลูกน้อง" กลับทำได้อย่างหน้าตาเฉยเช่นนี้ ทั้งยังตอบรับคำว่า "พี่เฉิน" โดยหน้าไม่แดงใจไม่เต้นแถมยังทำหน้าตาเหมือนเป็นเรื่องปกติวิสัยอีกต่างหาก

ช่างเป็นเด็กแก่แดดเสียจริง

ยหวินเจี้ยนเยว่เพิ่งค้นพบเป็นครั้งแรกว่า แท้จริงแล้วลูกศิษย์ตัวน้อยผู้ว่างนอนสอนง่ายยามอยู่ต่อหน้าตน กลับมีความเป็นผู้นำที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดยามอยู่ต่อหน้าคนนอก

นอกเหนือจากความจนปัญญาแล้ว ในใจนางกลับรู้สึกภาคภูมิใจยิ่งนัก ก็ลูกศิษย์บ้านนางนี่นา มีความดุดันเสียบ้างถึงจะสมกับที่นางเป็นคนอบรมสั่งสอนมา