บทที่ 112

บทที่ 112

หลี่หน้าบากชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคำรามอย่างไม่พอใจ "เจ้าอ้วน! เจ้ากินข้าวมาหรือเปล่าเนี่ย? แค่เด็กตัวแค่นี้ยังทุบไม่ตายอีกรึ!"

ซุนลิงผอมส่งเสียงหัวเราะเยาะแหลมสูง "ไอ้อ้วน หรือว่าเมื่อคืนเจ้าใช้แรงไปหมดกับนางเซียนซะแล้ว? ค้อนถึงได้อ่อนปวกเปียกแบบนี้!"

เสียงหัวเราะเยาะของสหายทำให้เฉียนลูกกลมรู้สึกอับอายและโกรธแค้นยิ่งนัก ถูกเด็กเหลือขอหยามหน้าต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ ทำให้เขารู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า

"คาดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าเจ้าเด็กนี่หัวจะแข็งนัก แต่ก็ถือว่าเจ้าโชคดีที่เมื่อครู่นี้คุณชายอ้วนผู้นี้ยังไม่ได้ออกแรงเต็มที่ แต่ค้อนครั้งหน้า เจ้าไม่โชคดีเช่นนี้แน่"

พูดจบ เฉียนลูกกลมก็เงื้อค้อนเหล็กขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่หลงเหลือการยั้งมือใด ๆ ทุ่มพละกำลังทั้งหมดที่มีและพลังวิญญาณทั่วร่างลงไปในนั้น แรงลมจากค้อนถึงกับส่งเสียงหวีดแหลมเสียดแก้วหู พุ่งกระหน่ำซัดลงไปยังกระหม่อมของเซียวซิงเฉินอย่างดุร้ายอีกระลอก

ค้อนเหล็กยักษ์ที่แฝงไว้ด้วยการโจมตีเต็มกำลังของขั้นสร้างรากฐานช่วงปลาย พุ่งกระแทกเข้าใส่ศีรษะของเซียวซิงเฉินอย่างจังเป็นครั้งที่สอง

บนใบหน้าของเฉียนลูกกลมปรากฏรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาคิดว่าการโจมตีเต็มกำลังครั้งนี้จะต้องบดขยี้กะโหลกของเด็กน้อยเบื้องหน้าให้แหลกละเอียดอย่างแน่นอน

ทว่าเมื่อค้อนตกลงมา เซียวซิงเฉินกลับยังคงยืนอยู่อย่างมั่นคงเป็นปกติสุข ซ้ำยังทำหน้าตาฉงนสนเท่ห์เอ่ยขึ้นมาว่า "ท่านนี่ใจดีเสียจริง เหมือนยุงกัดตั้งสองครั้งแน่ะ"

อะไรกันชะมัด!