กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 107
ณ เวลานั้นเอง
"หยุด! สมาพันธ์ผู้บำเพ็ญอิสระห้ามก่อเรื่อง"
"เถี่ยเฟิงหยุด! พวกเขายังเป็นแค่เด็ก!"
ผู้เฒ่าเซวียและหญิงสาวที่ชื่ออาเหยียนร้องตะโกนขึ้นมาเกือบจะพร้อมกัน
ชายร่างใหญ่ที่ชื่อเถี่ยเฟิงชะงักฝีเท้าลงทันที เขามองไปยังยวี่เซียนแล้วเอ่ยว่า "แต่อาเหยียน นางลงมือก่อนนะ"
โม่เหยียนถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง เอ่ยอย่างจนปัญญา "ช่างเถิด เป็นข้าเองที่ร้อนใจท่าทีไม่ดี ไปถือสาอะไรกับเด็กๆ เล่า แม่นางน้อย เจ้าปล่อยข้าก่อนได้หรือไม่"
นางมองไปยังยวี่เซียน น้ำเสียงผ่อนคลายลง
ยวี่เซียนเม้มริมฝีปากน้อยๆ ดวงตากลมโตมองไปยังเหล่าศิษย์พี่แล้วหันไปมองผู้เฒ่าเซวีย ก่อนที่มือเล็กจะสะบัดเบาๆ เถาวัลย์เหนียวแน่นนั้นก็พลันสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ผู้เฒ่าเซวียรีบไกล่เกลี่ยทันที เอ่ยกับโม่เหยียนและเถี่ยเฟิงว่า "โม่เหยียน เถี่ยเฟิง อย่างไรเสียเด็กๆ เหล่านี้ก็ยังเยาว์วัย อีกทั้ง... นี่ไม่ใช่ความผิดของพวกเขาจริงๆ"