บทที่ 81

บทที่ 81

เวลาถูกดึงย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน ณ ช่วงเวลาที่ยหวินเจี้ยนเยว่ถอนตัวออกจากหุบเขาโอสถเซียน และฉู่หลิงเฟิงกับพวกติดตามไล่ล่าไป

ตะวันอัสดงดั่งโลหิต ย้อมซากปรักหักพังของหุบเขาโอสถเซียนให้กลายเป็นสีแดงฉาน

ทั่วทั้งหุบเขาโอสถเซียนอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสิ้นหวังอย่างเข้มข้น

สีหน้าของยวี่ฉางหลินซีดเซียวหม่นหมอง บารมีของเจ้าหุบเขาในอดีตมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความอ่อนแอราวกระดูกถูกกัดกร่อนและความอาฆาตแค้นหลังจากตันเถียนถูกทำลาย

ตัวเขาในตอนนี้ ตกต่ำลงกลายเป็นคนไร้ค่าอย่างแท้จริง

ความเย่อหยิ่งจองหองเช่นนี้จะยอมรับเรื่องนี้ได้อย่างไร

"ต้องซ่อมแซมตันเถียน... ต้องซ่อมแซมตันเถียนให้ได้!" ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย คำรามต่ำราวกับคนเสียสติ

เวลานี้ วิธีการที่จะซ่อมแซมตันเถียนมีอยู่เพียงสองทางเท่านั้น

หนึ่ง คือการนำหญ้าคืนชีพมาจากตระกูลเซียว แล้วค่อยไปขอร้องคุณหนูสามผู้ลึกลับผู้นั้นให้ช่วยหลอมโอสถต้าหวนระดับฟ้าชั้นเลิศ