บทที่ 29

บทที่ 29

ซูซินเหยาตัวตลกกระโดดโลดเต้นเช่นนั้น ไม่คู่ควรให้พึงใส่ใจแม้แต่น้อย

นางพายวี่เซียนเดินเข้าสู่โถงจวี้เป่า การตกแต่งภายในร้านแม้จะไม่หรูหราเท่าหอไป่เป่า ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายอันเก่าแก่และมั่นคง

นางเปิดฉากเข้าประเด็นทันที "เถ้าแก่ ข้าต้องการเตาปรุงโอสถที่ดีที่สุด"

เถ้าแก่เป็นชายชราไว้เคราแพะ เมื่อได้ยินดังนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองสำรวจนางอยู่ครู่หนึ่ง ยามมั่นใจว่าแววตานางจริงจัง ถึงได้ลูบเคราแล้วกล่าว "สหายเต๋าแน่ใจแล้วหรือว่าต้องการสิ่งที่ดีที่สุด"

"แน่นอนที่สุด" ยหวินเจี้ยนเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ชายชราลูบเครา สีหน้ากลายเป็นจริงจังขึ้นมา "โปรดรอสักครู่สหายเต๋า"

เขาหมุนตัวเดินเข้าไปยังห้องด้านใน ผ่านไปไม่นานก็ประคองสิ่งของชิ้นหนึ่งที่ถูกคลุมด้วยแพรไหมออกมาด้วยความระมัดระวัง

เขาเปิดแพรไหมออกเบา ๆ ในชั่วพริบตานั้น ทั่วทั้งโถงจวี้เป่าราวกับถูกห่อหุ้มไว้ด้วยแสงรัศมีนุ่มนวลชั้นหนึ่ง

เตาปรุงโอสถทั่วทั้งร่างมีสีเขียวเข้ม ทว่าภายใต้แสงสว่างกลับไหลเวียนประกายแสงดุจหยกเขียว บนฝาเตาแกะสลักลวดลายเครือเถา ที่ก้นเตารอบวงสลักลวดลายค่ายกลรวมวิญญาณอันละเอียดยิบ ในยามที่พลังวิญญาณไหลเวียน กลับสามารถดูดซับปราณวิญญาณรอบกายได้เองโดยอัตโนมัติ