เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 553 อารามเต๋ากลางพงไพร
หลี่เซวียนตูปู่จูงลาเดินนำหน้า พลางเอ่ยถาม "เจ้าพูดสำเนียงฉีโจวเป็นหรือไม่"
ไป๋เจวี้ยนรู้สึกแปลกใจอยู่บ้างจึงกล่าวว่า "ยามนี้ภาษาทางการยึดถือสำเนียงของนครหลวงตี้จิงเป็นหลัก ฉีโจวอยู่ห่างจากนครหลวงตี้จิงไม่ไกลนัก เสียงพูดกับภาษาทางการก็น่าจะมิได้ต่างกันเท่าใด"
"นั่นก็มิผิด" หลี่เซวียนตูกล่าว "ทว่ายังมีความต่างเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่อีกมาก คนฉีโจวชอบพูดกลับหัวกลับหางที่สุด มักเอาประธานไปไว้ข้างหลัง ยกตัวอย่างง่ายที่สุด คำว่า 'ไม่รู้' มักจะพูดเป็น 'รู้ไม่' หรืออย่างเช่นประโยคที่ว่า 'เจ้าไม่ค่อยฉลาด' หากใช้ภาษาทางการก็ควรเป็น 'เจ้านั้นช่างไร้ปัญญาเสียจริง' แต่พอเปลี่ยนเป็นสำเนียงฉีโจวกลับกลายเป็น 'ช่างเสียจริง เจ้านั้นไร้ปัญญา'"
ไป๋เจวี้ยนหัวเราะพลางกล่าว "เจ้าต่างหากที่ดูไม่ค่อยฉลาด"
หลี่เซวียนตูกล่าวว่า "อันที่จริงข้าว่า ก็ยังพอไหวอยู่นะ"
ทั้งสองเดินเลียบไปตามทางหลวงอยู่เกือบครึ่งค่อนวัน ก็มองเห็นหอคอยเมืองอันสูงตระหง่านของเมืองเอกหลางหยาอยู่ไกล ๆ