เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 517 ซ่างเหรินอู๋ซิน
ได้ยินคำกล่าวนี้ หานเยาเยว่ก็โบกพัดจีบในมือ ยิ้มพลางกล่าวว่า "นั่นก็ไม่แน่เสมอไป"
สิ้นเสียง ในพงไพรพลันแว่วเสียงสวดมนต์เป็นระลอก จากนั้นมีพระภิกษุสวมหมวกโต่วลี่รูปหนึ่งก้าวย่างพลิ้วไหวมาถึง ปากพลางเอื้อนเอ่ยว่า "ชีวิตลอยล่องดุจฝัน สรรพธรรมล้วนว่างเปล่า พระพุทธองค์ตรัสว่ามนุษย์มีแปดทุกข์ ได้แก่ ชรา พยาธิ มรณะ พลัดพรากจากของรัก ประสบสิ่งไม่พึงใจ ปรารถนาสิ่งใดไม่ได้สิ่งนั้น ขันธ์ห้าอันเร่าร้อน ปุถุชนในใต้หล้า ล้วนต้องเผชิญเคราะห์ภัยนี้ มีใจโปรดสัตว์ ทว่าสัตว์โลกกลับลุ่มหลงในแดนธุลี แดนธุลีแปรเป็นเถ้ากระดูก ทุกสิ่งล้วนว่างเปล่า มีเพียงวิบากกรรม หมุนเวียนหลายครา มิรู้ดับสูญ ตะเกียงเขียวหน้าพุทธะโบราณ สว่างไสวทุกค่ำคืน วันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า วัยเยาว์โรยรา ลืมเลือนโลกีย์"
ยามเสียงสวดมนต์สงบลง พระรูปนั้นก็มาหยุดอยู่ไม่ไกลแล้ว