ตอนที่ 443 อำเภอหยางกู่

ตอนที่ 443 อำเภอหยางกู่

หลี่เซวียนตูยังจำได้ว่า ในอดีตจางซู่ชิงเคยกล่าวไว้ว่า "เชื้อพระวงศ์ ขันทีในวัง และขุนนางทุกระดับชั้นควบรวมที่นาไปครองถึงครึ่งหนึ่งของใต้หล้า ทว่าล้วนไม่เสียภาษี ราษฎรชาวบ้านผู้ต่ำต้อยมีที่ดินทำกินไม่ถึงครึ่งของใต้หล้า กลับต้องแบกรับภาษีของทั้งแผ่นดิน นานวันเข้า ชาวบ้านตาดำ ๆ ก็ยิ่งยากจนลง ทำได้เพียงขายที่ดิน กลายเป็นชาวนาเช่าของพวกผู้มีอำนาจและคหบดี ราชสำนักก็ยิ่งเก็บภาษีไม่ได้ ท้องพระคลังร่อยหรอ มีแต่ต้องรีดภาษีเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ท้ายที่สุด วันหนึ่งเมื่อราษฎรไร้หนทางไป ย่อมลุกฮือขึ้นจับอาวุธก่อกบฏ"

ท้ายที่สุดจางซู่ชิงจึงเอ่ยอย่างมีความหมายลึกซึ้งว่า “หากมองในแง่มุมหนึ่ง ฮ่องเต้กับราษฎรล้วนยืนอยู่ฝ่ายเดียวกัน ราชสำนักต้องการภาษี ท้องพระคลังต้องมั่งคั่ง ฮ่องเต้ต้องการใต้หล้าสงบสุข ราษฎรต้องการมีชีวิตรอดต่อไป ทว่าเงินทองเหล่านั้นหายไปที่ใดกันหมดเล่า”

นั่นสิ เงินทองหายไปที่ใดกันหมด

หลี่เซวียนตูก็เคยถามตนเองเช่นนี้