ตอนที่ 265 เมฆมืดคลุมเป่ยหมาง

ตอนที่ 265 เมฆมืดคลุมเป่ยหมาง

ในยามเที่ยงของปลายฤดูสารทนี้ เดิมทีควรเป็นเวลาที่แสงแดดเจิดจ้า ทว่ากลับถูกเมฆหนาทึบสีตะกั่วจับตัวบดบังจนไม่เห็นแสงตะวันแม้เพียงเศษเสี้ยว บนฟากฟ้าเหนืออำเภอเป่ยหมางทั้งเมืองราวกับถูกครอบทับไว้ด้วยฝาชีขนาดยักษ์ มืดมิดไร้แสงตะวัน ไร้แสงสว่างเล็ดลอดแม้แต่น้อย เกือบจะถึงขั้นยื่นมือออกไปก็มองไม่เห็นนิ้วทั้งห้า

ท่ามกลางบรรยากาศมืดสลัว สายลมหยินค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น เย็นยะเยือกเสียดแทงถึงกระดูก สุ้มเสียงโหยหวนชวนขนลุก หากตั้งใจสดับฟังคล้ายจะได้ยินเสียงผีร่ำไห้คร่ำครวญแว่วมาแต่ไกล

ถนนหนทางทุกสายในเมืองล้วนว่างเปล่า มีเพียงกองมือปราบสะพายดาบเดินลาดตระเวนผ่านไปเป็นระลอกเท่านั้น