ตอนที่ 264 น้ำบ่อดั่งโลหิต

ตอนที่ 264 น้ำบ่อดั่งโลหิต

หากเป็นเมื่อครู่ การที่ซูอวิ๋นเจียวได้รับคำชมจากเซียนกระบี่จื่อฝู่ผู้สง่าผ่าเผย แม้สีหน้าไม่แสดงออก แต่ในใจย่อมต้องลำพองเป็นแน่ ทว่ายามนี้นางกลับรู้สึกทอดถอนใจระคนสะท้อนใจอยู่บ้าง

เมื่อก่อนพี่สาวมักกล่าวว่า "คนร้อยพ่อพันแม่ ย่อมต่างจิตต่างใจ" "ป่าใหญ่ย่อมมีนกสารพัดชนิด" นางไม่เคยซาบซึ้งใจนัก คิดมาตลอดว่าคนในใต้หล้ามีเพียงขาวกับดำ ทว่าวันนี้เพิ่งได้ตระหนักว่า ระหว่างขาวกับดำยังคงมีคนอีกประเภทหนึ่ง จะว่าพวกเขาเป็นคนชั่วก็พูดได้ไม่เต็มปาก ยามปกติก็เป็นเพียงคนธรรมดาทั่วไป แต่หากจะว่าพวกเขาเป็นคนดี นั่นก็เป็นการทำให้คำว่า "ดี" ต้องมัวหมอง คนจำพวกนี้ปรารถนาชื่อเสียงอันดีงาม ทว่ากลับไม่เกรงกลัวที่จะกระทำความชั่ว เมื่อเทียบกับพวกคนโฉดชั่วสามานย์อย่างแท้จริงแล้ว ก็เพียงแค่ขาดต้นทุนในการทำชั่วเท่านั้นเอง