ตอนที่ 250 พบพานไท่ผิงอีกครา

ตอนที่ 250 พบพานไท่ผิงอีกครา

เนื่องจากทางขึ้นและทางลงจากเขาเป่ยหมางมิใช่เส้นทางเดียวกัน ยามที่หลี่เซวียนตูพ้นจากอาณาบริเวณเขาเป่ยหมางเข้าสู่เขตอำเภอเป่ยหมาง จึงพบว่าริมทางมีโรงเตี๊ยมตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวหลังหนึ่ง ดูละม้ายคล้ายเคยพบเห็นมาก่อน

ทว่าเมื่อเขาสาวเท้าเข้าไปใกล้โรงเตี๊ยม สีหน้ากลับชะงักค้างไป

เพราะหน้าประตูโรงเตี๊ยมปักเสาธงเตี้ย ๆ ไว้ต้นหนึ่ง บนนั้นแขวนธงผืนใหญ่ที่ริมขอบขาดรุ่งริ่ง ยามนี้ไร้ลมพัดผ่าน ธงจึงทิ้งตัวห้อยลงมาอย่างหมดสง่าราศี ทว่ายังพอมองออกอย่างชัดเจนถึงอักษรตัวโตสี่ตัวบนนั้น...โรงเตี๊ยมไท่ผิง

อักษรใหญ่ทั้งสี่หวัดสะบัดดุจตวัดเหล็กกรีดเงิน เหมือนกับยามแรกเห็นไม่มีผิดเพี้ยน

หากหลี่เซวียนตูมองไม่ผิด เสาธงต้นนี้ก็คือต้นที่ถูกเฉียนสิงฟันหักในวันนั้น จึงได้สั้นลงไปมากโข ส่วนตัวธงย่อมเป็นผืนเดิมในคราวนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย ด้วยยังมีคราบโคลนที่ซักไม่ออกหลงเหลืออยู่ประปราย