ตอนที่ 105 สองคนล้วนวายชนม์

ตอนที่ 105 สองคนล้วนวายชนม์

ท่อนบนของหลงเซี่ยวอวิ๋นล้มคว่ำลงกับพื้น ทว่าเรือนร่างใต้เอวยังคงยืนหยัดอยู่ในท่านั้น จนกระทั่งบัดนี้ หลงเซี่ยวอวิ๋นจึงค่อยรู้สึกถึงความเจ็บปวดเสียดกระดูกที่แล่นตามมาอย่างเชื่องช้า แม้ว่าเขาจะทรหดอดทนเพียงใด ใบหน้าก็ยังบิดเบี้ยว นิ้วมือทั้งสิบงอคุ่มเป็นกรงเล็บโดยสัญชาตญาณ จิกลึกลงไปในพื้นหินสีเขียว

ชิงฮุ่ยจีผู้ถือกระบี่ยาวสามเชียะในมือเยื้องย่างเข้ามาอย่างเชื่องช้า ก้มมองหลงเซี่ยวอวิ๋นที่นอนพังพาบอยู่ในแอ่งโลหิต มีชีวิตรอดอยู่ได้ด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้ายเท่านั้น แล้วเอ่ยปากอย่างราบเรียบว่า "เจ้าก็นับเป็นยอดฝีมือผู้ทรงอิทธิพลคนหนึ่งในยุทธภพ ตกต่ำถึงจุดจบเยี่ยงนี้ในวันนี้ สู้ตัดใจไปให้พ้น ๆ เสียดีกว่าทนหายใจพะงาบ ๆ ยังพอรักษาศักดิ์ศรีหยดสุดท้ายเอาไว้ได้"

กล่าวจบ นางก็ใช้กระบี่ยาวในมือตวัดผ่านเบา ๆ ตัดศีรษะของหลงเซี่ยวอวิ๋นขาดกระเด็น

เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ โหยวซวงที่กางร่มอยู่ก็อุทานออกมาด้วยความตกใจตามสัญชาตญาณ แล้วรีบยกมือขึ้นปิดปากทันควัน