ตอนที่ 102 กายวัชระ

ตอนที่ 102 กายวัชระ

อำเภอผิงอัน คฤหาสน์สกุลหลง สายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก

หลงเซี่ยวอวิ๋นใช้ท่วงท่า "โอบหางนกกระจอก" ใช้มือขวาคว้าจับสันดาบ "ซาเซวี่ย" เอาไว้ ปล่อยให้ปราณดาบอันคมกริบบนคมดาบแผ่ซ่าน แต่ก็ไร้ประโยชน์อันใด

ส่วนมือซ้ายของเขากลับไพล่อยู่ด้านหลัง ไม่มีเจตนาจะลงมือแม้แต่น้อย

นี่มิใช่ว่าหลงเซี่ยวอวิ๋นหยิ่งผยอง หากแต่สายตาของเขาสูงส่งเกินไป เขาเข้าสู่สำนักจิ้งฉานเพื่อฝึกวิชามาตั้งแต่เด็ก แม้จะมีชื่อว่าเป็นเพียงศิษย์ฆราวาส แต่กลับได้รับความถูกชะตาจากเจ้าโถงอรหันต์ ถ่ายทอดวิชาความรู้ชั่วชีวิตให้อย่างเต็มที่ มิได้ด้อยไปกว่าศิษย์สายตรงของสำนักจิ้งฉานเลย สิบสองสำนักฝ่ายธรรมะ สี่มหาสำนัก สองอารามบรรพชน สำนักจิ้งฉานคือหนึ่งในสี่มหาสำนักและหนึ่งในสองอารามบรรพชน ยืนหยัดอย่างยิ่งใหญ่ในใต้หล้ามานับพันปี ฐานะอันสูงส่งนั้นนับว่าอยู่จุดสูงสุดของแผ่นดิน หลงเซี่ยวอวิ๋นในฐานะศิษย์ที่ก้าวออกมาจากสำนักจิ้งฉาน ไฉนเลยจะเห็นศิษย์ของ "ดาบโลหิต" อยู่ในสายตา?