กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 213 ให้คำอธิบายแก่ฉันมา
เสิ่นเฟิงมองไปยังเสิ่นอ้าวราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้
"พี่ใหญ่! ช่วยผมด้วย! ช่วยผมด้วยเถอะพี่ใหญ่!"
เสียงของเขาสั่นเครือเจือสะอื้น ไร้ซึ่งความหยิ่งยโสและเหี้ยมเกรียมเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป หลงเหลือเพียงความหวาดกลัวและการอ้อนวอนอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
"..." เสิ่นอ้าวมองดูเสิ่นเฟิงอย่างเย็นชา แววตาซับซ้อนถึงขีดสุด
ความผูกพันฉันพี่น้องในอดีต คล้ายจะวาบผ่านเข้ามาในห้วงความคิด
ทว่าเพียงชั่วพริบตา แววตาของเสิ่นอ้าวก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ
พิษงูเกล็ดมรกต!
สำนึกผิดงั้นเหรอ?
ว่านอนสอนง่ายงั้นเหรอ?