กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 211 พี่กลัวเขา แต่ผมไม่กลัว
"แก... แก..."
หน้าอกของเสิ่นอ้าวกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เปลวเพลิงแห่งโทสะแทบจะแผดเผาร่างของเขาจนมอดไหม้
"ปกติงั้นเหรอ?! เสิ่นเฟิงนะเสิ่นเฟิง แกนี่มัน... โง่เง่าจนเกินเยียวยาจริงๆ!"
เขาแทบอยากจะตบหน้าเรียกสติน้องชายที่หน้ามืดตามัวเพราะผลประโยชน์คนนี้ให้ตื่น ทว่าสุดท้ายก็ยังคงสะกดกลั้นเพลิงโทสะในใจเอาไว้ ในเมื่อเรื่องบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว ต่อให้ตีไอ้โง่นี่ตายไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร
น้ำเสียงของเสิ่นอ้าวแหบพร่าด้วยความโกรธจัดถึงขีดสุด
"แกไม่รู้หรือไงว่าลู่ชิงในตอนนี้ เขาเป็นถึงผู้อาวุโสกิตติมศักดิ์ของตำหนักยุทธ์ไปแล้ว! ในมือกุมทั้งเทคโนโลยีล้ำสมัยและทรัพยากรไว้มากมายมหาศาล แม้แต่ตำหนักยุทธ์ยังต้องพึ่งพาเขาเลย!!"